تصرف عدوانی، طبق ماده ۱۵۸ قانون آیین دادرسی مدنی، مستلزم احراز دقیق و بدون تردید ارکان سهگانه، یعنی سبق تصرف خواهان، لحوق تصرف خوانده و عدوانی بودن تصرف است. ماهیت دعوای تصرف عدوانی، حمایت از تصرف به عنوان یک وضعیت واقعی و موجود است، نه احراز مالکیت و حقوق ماهوی طرفین دعوا.
بار اثبات سبق تصرف در دعوای تصرف عدوانی بر عهده خواهان است. تصرف به معنای واقعی، دلالت بر استیلا و سلطه دارد. تصرف، امری مادی و عینی است و نمیتوان آن را با ادعاهای ذهنی قابل تردید اثبات نمود.
عنصر عدوان به معنای تصرفی است که بدون رضایت متصرف سابق و بدون مجوز قانونی صورت گرفته باشد. به عنوان مثال، چنانچه شخصی از حق قانونی و قراردادی خود استفاده کند، تصرف به معنای عدوان نیست؛ بلکه تصرفی که مستند به قرارداد و تصور وجود حق باشد، فاقد وصف عدوانی است.
